Με την ευκαιρία της κλήρωσης του αγωνιστικού προγράμματος της 9ης Futsal Super League και συνολικά του 29ου Πρωταθλήματος Α’ Εθνικής Ποδοσφαίρου Σάλας, το epssalas.gr συνομίλησε με έναν από τους… αρχισκόρερ των πρώτων χρόνων του αθλήματός μας στην Ελλάδα. Ο Στέφανος Μιχάλης αποτέλεσε τον φόβο και τον τρόμο των αντίπαλων γκολκίπερ από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2000, φορώντας τη φανέλα της Αθήνας ’90, αλλά και της Εθνικής Ομάδας. Το απαράμιλλης δύναμης δεξί του σουτ είναι πλέον θρυλικό, για όσους είχαν την τύχη να δουν διά ζώσης παιχνίδια εκείνων των χρόνων, που το ελληνικό futsal έβγαζε τα πρώτα του μεγάλα ονόματα.
Πάντα με το “10” στην πλάτη, ο Στέφανος Μιχάλης ήταν από τους βασικούς συντελεστές των επιτυχιών της Αθήνας ’90 και με τον Παναγιώτη Λιούτα του τότε αιώνιου αντιπάλου Δούκα, ήταν οι μεγάλοι σκόρερ της Α’ Εθνικής. Στα πρώτα χρόνια του 2000, ήξερες ότι αν η μπάλα έφτανε στα πόδια τους και σε καλή θέση, δύσκολα τα αντίπαλα δίχτυα θα έμεναν αλώβητα…
Έχει αναδειχθεί τρεις φορές 1ος σκόρερ στην Α’ Εθνική (2003-2004, 2004-2005 και 2005-2006), ενώ κατέχει το ρεκόρ με τα περισσότερα γκολ σε κανονική περίοδο (57 τέρματα σε 18 αγώνες τη σεζόν 2004-2005). Πλέον είναι μακριά από το futsal, αλλά δεν έχει πάψει να ασχολείται με τον αθλητισμό. Στο site μας μίλησε για όλα όσα του έδωσε το futsal, τις σχέσεις με πρώην συμπαίκτες και αντιπάλους, αλλά και για τα σπορ γενικότερα.
Περίπου 20 χρόνια μετά τις… ομηρικές μάχες που έδινες εσύ και οι συμπαίκτες σου σε κλειστά αλλά και ανοιχτά γήπεδα, τι έχεις κρατήσει χαραγμένα στο μυαλό και στην καρδιά σου;
«Πραγματικά, αυτά τα χρόνια είναι και θα μείνουν χαραγμένα για πάντα νομίζω. Ως μια χρονοκάψουλα η σάλα και το ποδόσφαιρο με ταξιδεύει. Κρατώ βαθιά μέσα την αγάπη για την προσπάθεια, τη δύναμη που έχει μια ομάδα όταν δουλεύει για κοινούς στόχους, την ενεργεία στα αποδυτήρια πριν από κάθε παιχνίδι, τον ήχο της σόλας στο ζέσταμα που καταλάβαινες τα «πατήματα» του κάθε γηπέδου, και την αδρεναλίνη όταν σφύριζε ο ρέφερι να ξεκινήσει το παιχνίδι. Ήττες, νίκες, χαμένα πέναλτι, και αυτή την αδιανόητη ψύχωση να μπει το τόπι στο πλεχτό, με κάθε τρόπο! Ακόμα συγκινούμαι όποτε βλέπω ανθρώπους με τους οποίους μας ένωσαν κοινά βιώματα όλα αυτά τα χρόνια».
Στα δικά σου χρόνια οι «αιώνιοι» ήταν η Αθήνα ’90 και ο Δούκας, ενώ τώρα η ΑΕΚ έχει πάρει τη θέση της πρώην ομάδας σου. Θεωρείς ότι πέρα από δύο «μεγάλους» στο πρωτάθλημα, καλό θα ήταν να υπάρχουν και άλλοι πόλοι, για την ανάπτυξη του αθλήματος;
«Η Αθήνα ‘90 είναι και θα μείνει ένα από τα ιστορικότητα σωματεία στην ελληνική σάλα, αν όχι το στοργικότερο. Από εκεί και πέρα όλοι οι σύλλογοι κάνουν τους “κύκλους” τους. Η μεγάλη παρακαταθήκη που έχει αφήσει ο αγαπημένος μου σύλλογος είναι ότι οι περισσότεροι τωρινοί πρωταγωνιστές του ελληνικού πρωταθλήματος είτε έχουν ξεκινήσει είτε έχουν συνυπάρξει στο Καλτσέττο. Η άποψη μου είναι ότι ο ανταγωνισμός είναι πάντα καλός και οδηγεί σε πρόοδο και βελτίωση. Θεωρώ ότι το άθλημα έχει εξελιχθεί και συνεχίζει και εξελίσσεται. Μόνο καλό κάνει η είσοδος δυνατών ομάδων και μακάρι αυτό να ισχυροποιεί ακόμα περισσότερο και την ελληνική σάλα».
Η αλήθεια είναι ότι από τότε που σταμάτησες τη Σάλα, έχεις αποστασιοποιηθεί. Ωστόσο, μπορείς να μας δώσεις διαφορές και ομοιότητες (αν υπάρχουν) της δικής σου εποχής και της τωρινής;
«Από τα λίγα που βλέπω και τα διάφορα που ακούω το επίπεδο ανεβαίνει αγωνιστικά. Οι παίκτες διαμορφώνονται από μικρές ηλικίες και αποκτούν εξειδικευμένη κατάρτιση στη σάλα. Συνεπώς και η ταχύτητα έχει ανέβει, και οι ομαδικές τακτικές είναι σαφώς βελτιωμένες από τις δικές μας εποχές. Παλιά ήταν λίγες οι ομάδες που αφιέρωναν τόσο χρόνο στην εξειδίκευση της κίνησης μέσα σε ένα γήπεδο σάλας, και αυτές που το έκαναν είχαν ένα σημαντικότατο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα απέναντι στις άλλες που ήταν πιο 11άρικα στημένες. Τώρα από ότι καταλαβαίνω, όλες οι ομάδες έχουν πρόσβαση σε αυτή την εξειδικευμένη γνώση».
Για ποιους λόγους θα πρότεινες την ενασχόληση με το φούτσαλ σε έναν νέο ποδοσφαιριστή;
«Για όλους τους γενικούς λογούς και τα οφέλη που προσφέρει η ενασχόληση ενός νέου με τον ομαδικό αθλητισμό: στοχοθέτηση, σεβασμό στην προσπάθεια και στον αντίπαλο, πειθαρχία, συνέπεια, υπευθυνότητα, διαχείριση της ήττας και της νίκης, άλλα βασικά η χαρά της ζωής. Από εκεί και πέρα η σάλα καλλιεργεί σε έναν ποδοσφαιριστή την τεχνική κατάρτιση, την κίνηση στον μικρό χώρο, το γρήγορο ξεμπαρκάρισμα και το εύκολο τελείωμα κοντά στην εστία. Κάτι που πολύ συχνά λείπει από επαγγελματίες μεγάλων ομάδων του κλασικού ποδοσφαίρου».
Ο αθλητισμός ήταν πάντα η δεύτερη φύση σου. Μετά τη Σάλα, με τι ασχολείσαι;
«Για μένα ο αθλητισμός είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μου και ας μην έχω ασχοληθεί πότε επαγγελματικά μαζί του. Είναι το μέσο που χαίρομαι την καθημερινότητα και το περιβάλλον μας. Μια βαλβίδα αποσυμπίεσης και μια μέθοδος αντιμετώπισης των προκλήσεων της ζωής. Είναι το πλαίσιο το οποίο μου έχει διαμορφώσει πολλά στοιχεία του χαρακτήρα μου και είναι ο χώρος στον οποίο οφείλω αμέτρητες σχέσεις και φίλιες. Μετά τη σάλα έχω ασχοληθεί αγωνιστικά άλλα πάντα σε ερασιτεχνικό επίπεδο με το τρίαθλο όλων των αποστάσεων, με την ποδηλασία, με το windsurf και τώρα τελευταία με το wingfoil, και με το splitboard, δηλαδή το ορειβατικό snowboard».
